BOGU NIECH BĘDĄ DZIĘKI!

Ten dzień powstał z pragnienia Boga, zakochanego po uszy w ludziach. Misternie utkany jak pajęcza sieć. Wrażliwy dzień jak krople rosy na liściach. Szary jak szal babci z różańcem.

Przez niebo wędruje cisza, otwiera bramy Królestwa. Ta cisza, to mowa Boga. Cisza. On milczy, abyś Ty teraz mówił.

Ks. Krzysztofie – Boża Opatrzność stawia Cię dzisiaj wśród nas. Stajesz przed nami jako Pasterz i Gospodarz. Witamy Cię serdecznie w Ulanie i ufamy, że ster, który przyjąłeś jest w mocnych ojcowskich dłoniach. Od dzisiaj będziemy wspólnie kroczyć drogą do PANA.

Kapłaństwo to droga do człowieka i z nim do Boga. Życzymy Ci, aby na tej naszej wspólnej drodze nie zabrakło Bożej łaski, życzliwości i modlitwy.

“Niech nasza droga będzie wspólna. Niech nasza modlitwa będzie pokorna. Niech nasza miłość będzie potężna”.